Days napisał(a):a ja mowie o tym ZANIM ktos ustawil te czasteczki na wlasciwym torze i popchnal
No i skądś te cząsteczki musiały się tam wziąć chyba
A tak w ogóle to nie wiem, po co się zastanawiać nad tym, skażeśmy się tu wzięli - mało istotne sprawy to są dla mnie 
Days napisał(a):duzo lepsze wrazenie robi przebywanie w kacie Katedry Wroclawskiej samemu, niz w czasie mszy
A jakie wrażenie robi Il Gesu w Rzymie, gdy wchodzi się tam samemu w środku sjesty (jeden z nielicznych kościołów w Rzymie, które nie są zamykane na cztery spusty w środku dnia
)... Ta cisza, ten ogrom, ten bezruch... I te "pozytywne wibracje", które zawsze się pojawiają, gdy się na tyle wyciszę, że czuję tego mojego Kogoś przy mnie 
(nawiedzona lama mode ON)cRaSh napisał(a):W takim razie niech sie nie zmieniaja, niech wymyslaja sobie pokolenia JPII
Nie wiem, jak wy, ale ja tam należę do pokolenia JPG
Polecam. Jak możecie, to ściągajcie we własnym zakresie, jak nie, to piszcie, podam link 
Najlepszy byl Bettany, ale grał on dosc specyficzna postac i musial sie wyroznic (btw Silasowi zawdzieczamy 2 sceny, ktore przez kilka sekund, uwaga uwaga, trzymaja w napieciu). Scenarzysta dal dupy na calego, bo spieprzyc taaaaaka ksiazke to nie lada wyczyn. Gratuluje 
). Nie mniej jednak jak juz sie spisek skonczyl i zostalo same "rozwiklanie zagadki Marii Magdaleny &co" to juz to bylo tak troche nudno, napiecie spadlo niemal do zera i w sumie wiadome bylo ze ja znajda, a nikt im po stopach nie deptal, to sie to tak dluuuzylo i dluuuuzylo... sama FINALOWA scena w ktorej sie okazywalo kim naprawde jest Audrey w sumie pzrez to najwiecej stracila... bo to bylo takie nijakie, takie strasznie patetyczne i takei strasznie pozbawione emocji... w sumie mialo byc wielkim czyms, a okazalo sie malym niczym.
SitemapIndex
RSS Feed